Dag allemaal!

De eerste twee weken in Zuid-Afrika zijn voorbij. Tijd om het een en ander over mijn bezigheden hier te vertellen. De eerste week heb ik een beetje meegekeken, maar nu sta ik wel gewoon ingeroosterd. De werkzaamheden variëren van chauffeur spelen tot lesgeven aan de kinderen die nog tussen creche en echte school in zitten, en van ontbijten tot de kinderen naar bed brengen. Meestal werk ik zo'n 6 uur per dag en 5 à 6 dagen per week.

De kinderen zitten nog heerlijk in de uitprobeerfase. Gezag moet echt gemaakt worden. Soms frustrerend om te zien dat de kinderen in de crèche gewoon op een stoel kunnen zitten als Stella (een inlandse vrouw die hier veel en al lang werkt) er is en er in 2 tellen een puinhoop van maken als Stella heel even de deur uit is. Het is een (schrale) troost dat dit het geval is bij alle nieuwe mensen. De komende tijd wordt dus nog hard gewerkt aan mijn imago

De verhalen achter de kinderen zijn stuk voor stuk dramatisch. Zo hebben we twee zusjes in huis van wie de moeder alcoholverslaafd is en de vader een aantal jaar geleden vermoord. De jongste van de twee heeft flinke hersenbeschadiging opgelopen door het alcoholgebruik van haar moeder tijdens zwangerschap. En als baby kreeg ze alcohol in haar fles in plaats van melk. Haar geheugen is een zeef. Maar ze kan wel alle details vertellen van de moord op haar vader waar ze getuige van was. De meeste kinderen hebben trouwens nog een moeder, maar deze zijn vaak alcohol- of drugsverslaafd en verwaarloosden of mishandelden de kinderen of zijn aidspatiënt in laatste stadium. Ook is er een jongen wiens moeder al een tijd in de gevangenis zit op verdenking van (medeplichtigheid aan) moord. Waarschijnlijk komt zij de eerste tien jaar niet meer vrij. Je voelt je zo machteloos als je een huilend meisje van 4 op schoot hebt die steeds om haar moeder roept en je weet dat haar moeder binnenkort zal overlijden. Of als je het enorme verdriet en de woede ziet bij een meisje van 13 die net te horen heeft gekregen dat ze nooit terug zal kunnen naar haar moeder. Ze heeft haar moeder (zwaar drugsverslaafd) niet meer aangekeken toen deze even daarna op bezoek kwam. Haar broertje van 6 toont daarentegen geen spoor van verdriet en weigert elk gesprek over zijn moeder. Hij vraagt heel veel negatieve aandacht door soms bijna elke opdracht, hoe klein ook, te weigeren. En als er ook maar iets gebeurt wat hem niet zint kan hij heel lang blijven huilen, maar nog steeds zonder enige uitdrukking op zijn gezicht. Ik ben hard aan het nadenken over een soort behandelingsplan voor deze jongen, want iedereen wordt er een beetje wanhopig van.

Het huis is echt een crisisopvang. Het is niet de bedoeling dat kinderen hier voor langere tijd zitten. De kinderen zijn hier dus in afwachting op plaatsing bij familie, in pleeggezin of verbetering van thuissituatie. Vandaag is het jongste kind, een meisje van net 1 jaar, overgeplaatst. Zij kon niet terug naar haar moeder, maar haar social worker kon ook niet op korte termijn een pleeggezin vinden. Zij is nu dus naar een ander kindertehuis gebracht. Haar moeder (die de twee maanden dat ze hier was, niet op bezoek geweest is) kwam mee haar ophalen. Maar het kind leek haar moeder niet te herkennen, wilde terug naar haar vaste verzorger en ging huilend de deur uit. Dat vond iedereen hier wel echt heftig. Vandaag zou ook een jochie van 2 jaar naar zijn tante gaan. Al zijn spullen ingepakt, het kind zo goed mogelijk voorbereid, en aan het eind van de dag belde zijn social worker dat ze vergeten (!) was hem te komen halen en nu pas een week later zou komen. Dus zijn kast is weer ingeruimd. Het arme kind was totaal in de war. En vanavond is tenslotte Anneleen, een vrijwilliger die ook een half jaar geweest is, naar huis gegaan. Voor veel kinderen, en vooral voor de wat oudere, ook emotioneel. Dus ik ben heel benieuwd hoeveel huil- en driftbuien we morgen gaan krijgen...

Goed, ik hoop dat ik niet al te somber klink, want het is ook leuk hier. Gewoon een leuke uitdaging zeg maar ;) Afgelopen zaterdag zijn we trouwens naar Kaap de Goede Hoop geweest. Enorm mooi, zie foto's...

Groet!

Jeannette