Laatste verhaal vanuit Zuid Afrika!
Hallo allemaal!
Wat overlaad ik jullie toch met verhalen hè! Dit wordt al mijn vijfde verhaal; een hele prestatie vind ik zelf ;) Ik weet niet of ik volgens de etiquette nog de beste wensen mag wensen, maar hierbij dan toch maar :) Om te beginnen met twee punten die (ben ik bang) beetje lachwekkend laat zijn: het adres dat ik op de site heb staan, klopt niet (is het vorige Goeie Hoop Huis adres). Het echte adres hoef ik er niet meer op te zetten, want (en dat is het tweede punt), ik kom al bijna terug. Niet 31 januari terug zoals op mijn site staat, maar 25 januari. En ja, dat laatste is al over 12 dagen... Ik ben al wat voorbereidingen voor mijn afscheid aan het treffen. Zestien afscheidsfoto's/kaarten en cadeautjes voor de kinderen en elf voor alle collega's... kHeb zin om iedereen weer te zien in Nederland, maar ik denk dat ik het ook berelastig ga vinden om al deze kinderen/mensen achter te laten.
Maar goed, ik heb geluk: ik ga precies nog de eerste schooldag van een aantal kinderen meemaken. De kinderen hebben er nu bijna 6 weken zomervakantie opzitten en gaan maandag weer naar school. Twee meisjes gaan dan voor het eerst, naar Grade 1. Grade R, soort kleuterschooljaar, hebben ze hier thuis gehad en nu gaan ze dus naar wat in Nederland groep 3 is. Ik ben sinds een paar maanden de verantwoordelijke voor alle schoolzaken, dus ik ben afgelopen dagen druk geweest met alle spullen die ze op school nodig hebben. Hele voorraden potloden, pennen, krijtjes en scharen aangeschaft (dat moeten de kinderen hier zelf mee naar school nemen); schooluniformen besteld en boeken gekaft. Ik ben voor de vakantie begon ook een aantal keer op school geweest om de nieuwe kinderen aan te melden en de leerkrachten van de andere kinderen te spreken. Erg leuk om op school rond te kijken en mensen te spreken!
Ziekenhuizen en klinieken zijn ook erg interessant om te bezoeken. Ik heb een tijdje geleden heb ik ruim vier uur in het ziekenhuis doorgebracht om een nieuw potje Ritalin te krijgen. Eerst zit je zo'n anderhalf uur in de rij om het medische dossier te krijgen. Vervolgens ga je naar de volgende rij om de handtekening van de arts te krijgen. (Duurde bij ons maar heel kort gelukkig). En dan mag je het dossier met handtekening inleveren bij het loket van de apotheek en twee uur wachten tot je naam weer omgeroepen wordt en je met de medicijnen naar huis mag. Als je dus medicijnen gebruikt, zit je elke maand een halve dag in het ziekenhuis voor je herhaalrecept. Eén keertje meemaken is wel leuk, maar elke maand... Daarnaast ben ik een aantal keer in de kliniek geweest met een aantal kinderen die we verdachten van TBC. Ze zijn hier bijzonder scheutig met antibiotica. Als een kind hoest en ze weten (nog) niet of er iets aan de hand is, krijg je een antibioticakuur mee. Die belanden dan hier nogal eens gewoon in de kast, anders was de helft van de kinderen al resistent geworden...
Om maar bij het thema van ‘bezoeken' te blijven, ik ben afgelopen maanden ook geregeld met 3 kinderen op bezoek geweest bij hun tante. Het is de bedoeling dat ze daar later gaan wonen en nu gaan ze dus elke week op bezoek om vertrouwd te raken met hun tante en de omgeving. De eerste keer dat ik bij dat huis kwam, dacht ik ‘wat een krot', maar als je er wat langer bent, lijkt het toch goed leefbaar. Het is ook superleuk om met de kinderen mee te gaan en te zien hoe ze steeds iets meer loskomen en enthousiaster reageren op hun tante en de andere huisgenoten. Als laatste ben ik ook vorige week meegeweest met het bezoek aan een kind, Juanice, dat een aantal maanden geleden het Goeie Hoop Huis heeft verlaten. Zij, een meisje van bijna twee jaar, is teruggegaan naar haar moeder. We hadden wat verontrustende berichten over haar gekregen en wilden zien hoe het met haar gaat. Ik had allerlei rampscenario's voor me, maar gelukkig viel het erg mee! Juanice was goed gegroeid, zag er schoon uit en leek gehecht aan haar moeder. Er was ook meer sociale controle en steun dan vroeger, omdat de moeder nu woont bij haar eigen moeder en stiefvader. Het was super fijn om dit te zien!
Tja, en dan ben ik ook nog op vakantie geweest natuurlijk. Eind november heb ik samen met Christel een week door Zuid Afrika gecrost. In Swaziland hebben we een bergwandeling gemaakt, een plaatselijke markt bezocht en de hoosbuien van het regenseizoen meegemaakt. In het Krugerpark hebben we grote aantallen impala's en olifanten gezien, veel giraffen en zebra's, redelijk wat neushoorns, buffels en nijlpaarden en een enkele krokodil, cheeta en leeuw. En dat allemaal vanuit ons eigen autootje. De tijd die we niet in de auto zaten, hebben we in het zwembad van de camping gezeten, want het was ontzettend warm. En in Soweto, een township van Johannesburg, hebben we een dag rondgelopen, ons verbaasd over de manier van leven en genoten van de vriendelijke mensen. Na acht dagen zijn we teruggevlogen naar Kaapstad, zwaar moe van de 3300 km lange weg die we achter ons hadden. Maar het was geweldig om allemaal te zien!
Ik vind het weer mooi geweest. Ik ben tenslotte ook al bijna terug; de rest van de verhalen komt dan wel :) Ik ga nog even mijn best doen om zo bruin mogelijk te worden. Het zou toch jammer zijn als het werk van afgelopen zes maanden er straks met één week af is ;)
Tot snel!
Jeannette
Er klopt iets niet...
Dag allemaal!
Soms... word je wakker met een enorm goed idee. En vandaag was dat idee: ik ga weer eens een verhaal voor mijn weblog schrijven. Na een stilte van meer dan 2 maanden mag dat ook wel. tIs zo'n lange tijd geleden dat ik niet meer weet waar ik mijn verhaal beginnen moet. Afgelopen weken is hier veel gebeurd, maar weinig veranderd. De grootste twee veranderingen zijn de komst van 2 nieuwe meisjes en van een hangbuikzwijntje. De twee meisjes, zusjes van bijna 2 en 5 jaar, kwamen binnen met flinke hongerbuikjes. In het begin waren ze zo rustig en aandoenlijk schattig dat we zeiden dat deze twee nooit ondeugend zouden worden. Ondertussen zijn de buikjes aardig geslonken en zijn de twee behoorlijk ondeugend geworden
Er had eigenlijk meer moeten veranderen hier. Twee weken geleden was de vertrekdatum van drie kinderen, 2 zusjes en een broertje. Ze zouden teruggaan naar hun vader. Eerst zouden ze ergens in oktober vertrekken. Het oudste meisje, 6 jaar, vroeg steeds wanneer het nu oktober was, want dan zou ze naar huis gaan! Ze had nog niet helemaal door dat oktober niet één tijdstip is, maar 30 dagen duurt. Uiteindelijk zouden ze echt gaan. 's Morgens alle tassen gepakt, kamers leeggeruimd en de mooiste kleren aangetrokken. Na een dag wachten belde eind van de middag de social worker om te zeggen dat het er die dag niet van zou komen. Ze had een vergadering. De volgende dag belde ze weer: de vader ontkende opeens dat hij de vader van het jongetje was en wilde hem dus niet terug. We hebben de kamers weer ingericht. Waarschijnlijk zitten de kinderen weer drie maanden langer bij ons en gaan ze geen van allen meer terug naar hun vader. Ze reageerden alledrie heel rustig en gelaten op het nieuws dat ze nog wat langer zouden blijven. Maar het moet enorm verwarrend voor hen zijn. Of ze zijn al meer gewend aan deze gang van zaken dan ik...
Vorige week ben ik twee dagen wezen kamperen met een meisje. Door haar zusje weten we dat ze sexueel misbruikt is door haar opa, maar zelf zwijgt ze er volledig over. We hoopten dat ze, als ze twee dagen de volle aandacht zou krijgen, ze wat opener zou durven worden. Deze doelstelling was een beetje te optimistisch. Maar ze heeft er wel van genoten! Gewoon in het huis krijg je als kind nooit zolang alle aandacht. Het was helaas geen echt zwemweer (en de tweede nacht zijn we bijna weggeregend), maar dat deed er niet eens zoveel toe. Meehelpen met eten koken, chips eten en cola drinken is ook geweldig.
Op de vrije zaterdagen hebben we in de afgelopen weken het Robbeneiland bezocht (waar Nelson Mandela en vele andere politieke gevangenen vast hebben gezeten), de Tafelberg bewonderd (en er vanaf geabseild
Nu ik mijn verhaal nog een keer overlees: er klopt wel meer niet. Een hangbuikzwijntje in de geitenwei, met de naam Miss John; kinderen die nog hier zijn terwijl ze allang weg hadden moeten zijn; een jong kind dat zwaar beschadigd is door haar opa. Soms is het ‘er klopt iets niet'-gevoel ook handig. Als Noxolo 's morgens opeens uit zichzelf, zonder om hulp te vragen, haar bed keurig opmaakt, weet je dat ze in haar bed geplast heeft. En als Elise, een medevrijwilliger, geen reactie geeft op één of andere opmerking van mij, maar opeens zo'n zin heeft in een glas water, weet je dat je nat gegooid gaat worden. (Elise leest deze weblogs ook altijd, dus moet er ook wel iets over Elise gezegd worden
Iedereen succes met zijn of haar bezigheden! En wie teveel last krijgt van een winterdip, komt de kerstvakantie maar hier doorbrengen
Groet,
Jeannette
Gezag, schurft, staking en andere ervaringen...
Hallo allemaal!
Ik zie dat het al meer dan een maand geleden is dat ik een verhaal op mijn weblog heb gezet. En in een maand verandert er veel in een crisisopvang. Tijd voor een nieuw verhaal dus!
Na anderhalve maand in het ‘Goede Hoop'-huis voel ik helemaal gewend hier. En de kinderen zijn blijkbaar ook aan mij gewend, want ze luisteren al stukken beter. Erg fijn om hierin vooruitgang te merken! Er blijven nog wel een paar ‘lastige gevallen' tussen zitten, maar ik heb nu wel bijna altijd het gevoel dat ik controle over de groep kinderen heb waarmee ik werk. Het meest ingewikkeld is een meisje van 9 (maar lijkt veel ouder, zoals veel van de kinderen hier), waarvan men zegt dat ze trekken vertoont van een borderline persoonlijkheidsstoornis. Beetje jong om dat van een meisje van 9 jaar te zeggen, maar moeilijk is ze in ieder geval. Het ene moment gedraagt ze zich als een aanhankelijk poesje, maar een paar tellen later lijkt ze meer op een woeste stier. De aanleiding voor de metamorfose kan zo klein zijn dat ik die nog niet altijd aan zie komen.
In de tijd na mijn laatste weblogverhaal zijn 5 kinderen vertrokken en 3 nieuwe kinderen gekomen. De nieuwste aanwinsten (donderdag gearriveerd) zijn twee blanke kinderen; een meisje van 6 maanden en een jongetje van 3 jaar. Hun ouders zijn verslaafd aan tic en leven op straat. Niet alle blanken hier zijn rijk... De baby ziet eruit alsof ze op pokon geleefd heeft. Ze schijnt gewone pap gekregen te hebben in plaats van babyvoeding en is daarop bijzonder hard gegroeid. Ze ziet eruit als minimaal één jaar oud. Afgelopen dagen heeft ze bijna aan één stuk door gehuild. Na 5 uur achter elkaar met een huilende baby rondgelopen te hebben, zou m'n blijdschap over mijn aanstaand tanteschap bijna verdwijnen
Wat mij afgelopen tijd ook behoorlijk heeft beziggehouden, is de ontdekking dat twee meisjes, zusjes van 4 en 6 jaar oud, sexueel misbruikt zijn door hun opa. Ze volgen beide therapie en de jongste heeft vorige week daar het verhaal verteld. Een medische keuring in het ziekenhuis (die ze ondergaan heeft onder narcose, omdat ze zo in paniek raakte) heeft dit bevestigd. Het oudere zusje heeft er nog geen woord over gezegd, maar heeft zeer waarschijnlijk hetzelfde meegemaakt. Als je ook maar iets vraagt over haar emoties of over het verleden slaat ze volledig dicht; weigert je aan te kijken, beweegt geen vin en zegt geen woord. Erg frustrerend. Eigenlijk zouden ze, samen met hun broertje van 2 jaar, vandaag naar een pleeggezin gaan. Maar we vonden het nogal heftig om hen nu te laten gaan. Ze zouden dan ook weer dicht bij die opa in de buurt komen. Na veel heen en weer gepraat met de social worker is nu besloten dat ze tot begin december blijven. In tussentijd zal de vrouw waarbij ze in huis komen, veel op bezoek komen zodat ze al een band met haar kunnen opbouwen. En er kan wellicht een rechtzaak tegen de opa gestart worden. Ben ik echt erg blij mee!
Zoals jullie trouwens wellicht hebben gekregen, wordt er hier gestaakt door ziekenhuis- en onderwijspersoneel. De scholen waar onze kinderen opzitten wilden niet meestaken, maar halverwege een schooldag werden we gebeld of we alsjeblieft de kinderen konden komen halen. Het personeel werd bedreigd door een groep stakers. Bij één school stond er al een groep voor de deur. Ook veel politie erbij. Finn, de jongen die daar op school zit, was behoorlijk onder de indruk van de bedreigende sfeer. De kinderen zijn toen een aantal dagen thuis geweest, maar gaan nu (gelukkig
In mijn vrije tijd heb ik onder andere Stellenbosch bezocht; een historisch stadje met veel wijnboerderijen. Erg leuk om te zien! Ook hebben we een dag in Kaapstad rondgelopen, de president gezien en over de markt geslenterd. Daarnaast rijd ik geregeld naar het strand om te zonnen, een boek te lezen, walvissen te spotten of te genieten van de zonsondergang. Soms ook met een paar kinderen. Het is erg leuk om ze dan te zien genieten van de omgeving en de aandacht. Tot nu toe twee walvissen gezien. 't Is erg gaaf om ze te zien springen! En de zonsondergangen zijn enorm mooi...
Zo, dat is weer even genoeg voor nu. En het is ook weer bijna tijd voor de huiswerkbegeleiding. Het leuke aan het schrijven van zo'n weblogverhaal is (onder andere) dat ik nu duidelijk de veranderingen zie die gekomen zijn na het schrijven van mijn vorige verhaal. Ik voel me hier nu echt op m'n gemak en thuis in het werk. Prettig om te merken! Ik ben benieuwd welke veranderingen ik over nog een maand zie...
Groet!
Jeannette
Impressie van werkzaamheden en kids
Dag allemaal!
De eerste twee weken in Zuid-Afrika zijn voorbij. Tijd om het een en ander over mijn bezigheden hier te vertellen. De eerste week heb ik een beetje meegekeken, maar nu sta ik wel gewoon ingeroosterd. De werkzaamheden variëren van chauffeur spelen tot lesgeven aan de kinderen die nog tussen creche en echte school in zitten, en van ontbijten tot de kinderen naar bed brengen. Meestal werk ik zo'n 6 uur per dag en 5 à 6 dagen per week.
De kinderen zitten nog heerlijk in de uitprobeerfase. Gezag moet echt gemaakt worden. Soms frustrerend om te zien dat de kinderen in de crèche gewoon op een stoel kunnen zitten als Stella (een inlandse vrouw die hier veel en al lang werkt) er is en er in 2 tellen een puinhoop van maken als Stella heel even de deur uit is. Het is een (schrale) troost dat dit het geval is bij alle nieuwe mensen. De komende tijd wordt dus nog hard gewerkt aan mijn imago
De verhalen achter de kinderen zijn stuk voor stuk dramatisch. Zo hebben we twee zusjes in huis van wie de moeder alcoholverslaafd is en de vader een aantal jaar geleden vermoord. De jongste van de twee heeft flinke hersenbeschadiging opgelopen door het alcoholgebruik van haar moeder tijdens zwangerschap. En als baby kreeg ze alcohol in haar fles in plaats van melk. Haar geheugen is een zeef. Maar ze kan wel alle details vertellen van de moord op haar vader waar ze getuige van was. De meeste kinderen hebben trouwens nog een moeder, maar deze zijn vaak alcohol- of drugsverslaafd en verwaarloosden of mishandelden de kinderen of zijn aidspatiënt in laatste stadium. Ook is er een jongen wiens moeder al een tijd in de gevangenis zit op verdenking van (medeplichtigheid aan) moord. Waarschijnlijk komt zij de eerste tien jaar niet meer vrij. Je voelt je zo machteloos als je een huilend meisje van 4 op schoot hebt die steeds om haar moeder roept en je weet dat haar moeder binnenkort zal overlijden. Of als je het enorme verdriet en de woede ziet bij een meisje van 13 die net te horen heeft gekregen dat ze nooit terug zal kunnen naar haar moeder. Ze heeft haar moeder (zwaar drugsverslaafd) niet meer aangekeken toen deze even daarna op bezoek kwam. Haar broertje van 6 toont daarentegen geen spoor van verdriet en weigert elk gesprek over zijn moeder. Hij vraagt heel veel negatieve aandacht door soms bijna elke opdracht, hoe klein ook, te weigeren. En als er ook maar iets gebeurt wat hem niet zint kan hij heel lang blijven huilen, maar nog steeds zonder enige uitdrukking op zijn gezicht. Ik ben hard aan het nadenken over een soort behandelingsplan voor deze jongen, want iedereen wordt er een beetje wanhopig van.
Het huis is echt een crisisopvang. Het is niet de bedoeling dat kinderen hier voor langere tijd zitten. De kinderen zijn hier dus in afwachting op plaatsing bij familie, in pleeggezin of verbetering van thuissituatie. Vandaag is het jongste kind, een meisje van net 1 jaar, overgeplaatst. Zij kon niet terug naar haar moeder, maar haar social worker kon ook niet op korte termijn een pleeggezin vinden. Zij is nu dus naar een ander kindertehuis gebracht. Haar moeder (die de twee maanden dat ze hier was, niet op bezoek geweest is) kwam mee haar ophalen. Maar het kind leek haar moeder niet te herkennen, wilde terug naar haar vaste verzorger en ging huilend de deur uit. Dat vond iedereen hier wel echt heftig. Vandaag zou ook een jochie van 2 jaar naar zijn tante gaan. Al zijn spullen ingepakt, het kind zo goed mogelijk voorbereid, en aan het eind van de dag belde zijn social worker dat ze vergeten (!) was hem te komen halen en nu pas een week later zou komen. Dus zijn kast is weer ingeruimd. Het arme kind was totaal in de war. En vanavond is tenslotte Anneleen, een vrijwilliger die ook een half jaar geweest is, naar huis gegaan. Voor veel kinderen, en vooral voor de wat oudere, ook emotioneel. Dus ik ben heel benieuwd hoeveel huil- en driftbuien we morgen gaan krijgen...
Goed, ik hoop dat ik niet al te somber klink, want het is ook leuk hier. Gewoon een leuke uitdaging zeg maar ;) Afgelopen zaterdag zijn we trouwens naar Kaap de Goede Hoop geweest. Enorm mooi, zie foto's...
Groet!
Jeannette
Eerste weekend
Dag allemaal!
Hier een eerste verhaal vanuit Zuid Afrika! De vliegreis afgelopen donderdag verliep zonder noemenswaardige problemen. En de lengte viel me ook alles mee, met Christel als reisgenootje en filmpjes en eten&drinken als afleiding:) In Kaapstad werden we opgewacht door Jolanda, de Nederlandse veldwerker, en Anneleen en Mark, twee Nederlandse vrijwilligers. Allemaal leuke en gezellige mensen (ik kan ook weinig anders zeggen, want wellicht lezen zij dit ook een keer
Wat info over het tehuis: Op dit moment zitten er 14 kinderen, maar waarschijnlijk komen er deze week weer een paar kinderen bij. De leeftijd varieert van 0 tot 13 jaar. Er zijn twee units waar elk plaats is voor 8 kinderen, plus een baby-afdeling. Ik weet ondertussen de namen van de kinderen, maar verder nog weinig van hun achtergrond. Deze week wil ik dan graag ook de dossiers van de kinderen door gaan lezen. Het zijn in ieder geval kinderen die behoorlijk veel (en regelmatig negatieve) aandacht vragen, maar ze zijn wel erg leuk en lief :). Tot nu toe heb ik ook alleen maar met ze gespeeld, dus er hebben zich nog geen problemen voorgedaan. Vanaf morgen zal ik worden ingewerkt en dus intensiever met de kinderen bezig gaan. Ik ben er al voor gewaarschuwd dat de kinderen je enorm gaan uitproberen. Dus ik ben benieuwd! Op dit moment heb ik de zorg voor de twee baby's, maar die slapen nu, dus dat is niet zo ingewikkeld. Ik heb al wel voor het eerst in m'n leven een pamper verwisseld. Ik hoop dat die nu niet binnenstebuiten en achterstevoren zit ;). En er is een jochie van 2 met een beginnende longontsteking die ik vanmiddag een beetje moet vertroetelen.
We hebben als vrijwilligers (op dit moment dus vier stuks) een eigen verdieping tot onze beschikking. Ieder een eigen kamer en een gezamenlijke zithoek en eethoek. Eten koken hoeven we niet; we eten mee van wat gekookt wordt voor de kinderen. En dat is tot nu toe prima eten! Vrijdag hebben we al een ‘braai' gehad (soort barbecue) ter ere van de 21ste verjaardag van Ursula, een Zuid Afrikaanse medewerkster. Tot nu toe heb ik wel toetjes gemist, maar ik ontdekte net in de koelkast beneden allerlei soorten yoghurt. Dus dat probleem is ook weer opgelost.
Goed, ik ga nog even de lijst met regels doorlezen voordat ik voor de kinderen word geworpen ;) Ik heb er zin in!
Groetjes,
Jeannette
Ps. Internet doet het nog niet op mijn eigen laptop, dus skypen is nog even geen optie. Ik heb al wel een sim-kaart van hier. Telefoonnummer: 00277-91551850. Mijn eigen Nederlandse telefoonnummer ligt er trouwens uit. kHad nummerbehoud aangevraagd, maar dat is niet helemaal gelukt. Dus alles wat vanaf woensdagavond is gesmst naar dat nummer, heb ik niet gezien helaas ;)
Bijna tijd om te vertrekken...
Dag allemaal!
Bijna is het zo ver! Aanstaande donderdag om 10.30 vertrekt een vliegtuig van Schiphol naar Kaapstad en daar hoop ik in te zitten :) Nu ben ik nog druk bezig met de laatste voorbereidingen en het inpakken van mijn koffer. Ik mag maar 1 koffer meenemen, dus het is nog een hele klus om te bedenken wat echt mee moet. En ook druk met afscheid nemen natuurlijk. Dat valt niet altijd mee, maar ik prent mezelf maar steeds in dat het maar voor 10 weken is. Begin oktober hoop ik namelijk weer even terug in Nederland te zijn en dan kan ik iedereen weer mooi even zien!
De vliegreis (rechtstreeks) zal 11,5 uur duren, dus om 22.00 uur zal ik in Kaapstad zijn. Ik vlieg trouwens samen met een ander meisje, Christel. Zij gaat ook bij Goeie Hoop werken voor een half jaar. Het grappige is dat ik haar al een beetje ken via de studentenvereniging en dat we allebei, onafhankelijk van elkaar, op het idee gekomen zijn om een half jaar naar Zuid Afrika te gaan. En nu vliegen we dus zelfs samen. Wel zo gezellig!
Goed, ik ga weer naar mijn koffer kijken. Ik laat het zo snel mogelijk horen als ik ben aangekomen!
Tot snel! (via blog/telefoon/msn/skype/mail/...
Jeannette