Hallo allemaal!

Ik zie dat het al meer dan een maand geleden is dat ik een verhaal op mijn weblog heb gezet. En in een maand verandert er veel in een crisisopvang. Tijd voor een nieuw verhaal dus!

Na anderhalve maand in het ‘Goede Hoop'-huis voel ik helemaal gewend hier. En de kinderen zijn blijkbaar ook aan mij gewend, want ze luisteren al stukken beter. Erg fijn om hierin vooruitgang te merken! Er blijven nog wel een paar ‘lastige gevallen' tussen zitten, maar ik heb nu wel bijna altijd het gevoel dat ik controle over de groep kinderen heb waarmee ik werk. Het meest ingewikkeld is een meisje van 9 (maar lijkt veel ouder, zoals veel van de kinderen hier), waarvan men zegt dat ze trekken vertoont van een borderline persoonlijkheidsstoornis. Beetje jong om dat van een meisje van 9 jaar te zeggen, maar moeilijk is ze in ieder geval. Het ene moment gedraagt ze zich als een aanhankelijk poesje, maar een paar tellen later lijkt ze meer op een woeste stier. De aanleiding voor de metamorfose kan zo klein zijn dat ik die nog niet altijd aan zie komen.

In de tijd na mijn laatste weblogverhaal zijn 5 kinderen vertrokken en 3 nieuwe kinderen gekomen. De nieuwste aanwinsten (donderdag gearriveerd) zijn twee blanke kinderen; een meisje van 6 maanden en een jongetje van 3 jaar. Hun ouders zijn verslaafd aan tic en leven op straat. Niet alle blanken hier zijn rijk... De baby ziet eruit alsof ze op pokon geleefd heeft. Ze schijnt gewone pap gekregen te hebben in plaats van babyvoeding en is daarop bijzonder hard gegroeid. Ze ziet eruit als minimaal één jaar oud. Afgelopen dagen heeft ze bijna aan één stuk door gehuild. Na 5 uur achter elkaar met een huilende baby rondgelopen te hebben, zou m'n blijdschap over mijn aanstaand tanteschap bijna verdwijnen

Bij de huisarts vanmorgen bleek dat ze reden had om te huilen: oorontsteking, bronchitis en doorkomende tandjes. Ze heeft nu medicijnen en haalt alle gemiste slaap van afgelopen dagen in. Het andere nieuwe meisje heeft tot onze grote blijdschap schurft in huis gebracht. Tot nu toe lijkt het zich gelukkig te bemerken tot 4 kinderen en 1 volwassene. Maar iedereen voelt steeds wat jeuken en er braken ook spontaan allerlei schoonmaakbuien uit onder de vrijwilligers. (nee, niet bij mij ) Ach, schurft duurt maar drie dagen...

Wat mij afgelopen tijd ook behoorlijk heeft beziggehouden, is de ontdekking dat twee meisjes, zusjes van 4 en 6 jaar oud, sexueel misbruikt zijn door hun opa. Ze volgen beide therapie en de jongste heeft vorige week daar het verhaal verteld. Een medische keuring in het ziekenhuis (die ze ondergaan heeft onder narcose, omdat ze zo in paniek raakte) heeft dit bevestigd. Het oudere zusje heeft er nog geen woord over gezegd, maar heeft zeer waarschijnlijk hetzelfde meegemaakt. Als je ook maar iets vraagt over haar emoties of over het verleden slaat ze volledig dicht; weigert je aan te kijken, beweegt geen vin en zegt geen woord. Erg frustrerend. Eigenlijk zouden ze, samen met hun broertje van 2 jaar, vandaag naar een pleeggezin gaan. Maar we vonden het nogal heftig om hen nu te laten gaan. Ze zouden dan ook weer dicht bij die opa in de buurt komen. Na veel heen en weer gepraat met de social worker is nu besloten dat ze tot begin december blijven. In tussentijd zal de vrouw waarbij ze in huis komen, veel op bezoek komen zodat ze al een band met haar kunnen opbouwen. En er kan wellicht een rechtzaak tegen de opa gestart worden. Ben ik echt erg blij mee!

Zoals jullie trouwens wellicht hebben gekregen, wordt er hier gestaakt door ziekenhuis- en onderwijspersoneel. De scholen waar onze kinderen opzitten wilden niet meestaken, maar halverwege een schooldag werden we gebeld of we alsjeblieft de kinderen konden komen halen. Het personeel werd bedreigd door een groep stakers. Bij één school stond er al een groep voor de deur. Ook veel politie erbij. Finn, de jongen die daar op school zit, was behoorlijk onder de indruk van de bedreigende sfeer. De kinderen zijn toen een aantal dagen thuis geweest, maar gaan nu (gelukkig

) weer naar school.

In mijn vrije tijd heb ik onder andere Stellenbosch bezocht; een historisch stadje met veel wijnboerderijen. Erg leuk om te zien! Ook hebben we een dag in Kaapstad rondgelopen, de president gezien en over de markt geslenterd. Daarnaast rijd ik geregeld naar het strand om te zonnen, een boek te lezen, walvissen te spotten of te genieten van de zonsondergang. Soms ook met een paar kinderen. Het is erg leuk om ze dan te zien genieten van de omgeving en de aandacht. Tot nu toe twee walvissen gezien. 't Is erg gaaf om ze te zien springen! En de zonsondergangen zijn enorm mooi...

Zo, dat is weer even genoeg voor nu. En het is ook weer bijna tijd voor de huiswerkbegeleiding. Het leuke aan het schrijven van zo'n weblogverhaal is (onder andere) dat ik nu duidelijk de veranderingen zie die gekomen zijn na het schrijven van mijn vorige verhaal. Ik voel me hier nu echt op m'n gemak en thuis in het werk. Prettig om te merken! Ik ben benieuwd welke veranderingen ik over nog een maand zie...

Groet!

Jeannette