Hallo allemaal!

Wat overlaad ik jullie toch met verhalen hè! Dit wordt al mijn vijfde verhaal; een hele prestatie vind ik zelf ;) Ik weet niet of ik volgens de etiquette nog de beste wensen mag wensen, maar hierbij dan toch maar :) Om te beginnen met twee punten die (ben ik bang) beetje lachwekkend laat zijn: het adres dat ik op de site heb staan, klopt niet (is het vorige Goeie Hoop Huis adres). Het echte adres hoef ik er niet meer op te zetten, want (en dat is het tweede punt), ik kom al bijna terug. Niet 31 januari terug zoals op mijn site staat, maar 25 januari. En ja, dat laatste is al over 12 dagen... Ik ben al wat voorbereidingen voor mijn afscheid aan het treffen. Zestien afscheidsfoto's/kaarten en cadeautjes voor de kinderen en elf voor alle collega's... kHeb zin om iedereen weer te zien in Nederland, maar ik denk dat ik het ook berelastig ga vinden om al deze kinderen/mensen achter te laten.

Maar goed, ik heb geluk: ik ga precies nog de eerste schooldag van een aantal kinderen meemaken. De kinderen hebben er nu bijna 6 weken zomervakantie opzitten en gaan maandag weer naar school. Twee meisjes gaan dan voor het eerst, naar Grade 1. Grade R, soort kleuterschooljaar, hebben ze hier thuis gehad en nu gaan ze dus naar wat in Nederland groep 3 is. Ik ben sinds een paar maanden de verantwoordelijke voor alle schoolzaken, dus ik ben afgelopen dagen druk geweest met alle spullen die ze op school nodig hebben. Hele voorraden potloden, pennen, krijtjes en scharen aangeschaft (dat moeten de kinderen hier zelf mee naar school nemen); schooluniformen besteld en boeken gekaft. Ik ben voor de vakantie begon ook een aantal keer op school geweest om de nieuwe kinderen aan te melden en de leerkrachten van de andere kinderen te spreken. Erg leuk om op school rond te kijken en mensen te spreken!

Ziekenhuizen en klinieken zijn ook erg interessant om te bezoeken. Ik heb een tijdje geleden heb ik ruim vier uur in het ziekenhuis doorgebracht om een nieuw potje Ritalin te krijgen. Eerst zit je zo'n anderhalf uur in de rij om het medische dossier te krijgen. Vervolgens ga je naar de volgende rij om de handtekening van de arts te krijgen. (Duurde bij ons maar heel kort gelukkig). En dan mag je het dossier met handtekening inleveren bij het loket van de apotheek en twee uur wachten tot je naam weer omgeroepen wordt en je met de medicijnen naar huis mag. Als je dus medicijnen gebruikt, zit je elke maand een halve dag in het ziekenhuis voor je herhaalrecept. Eén keertje meemaken is wel leuk, maar elke maand... Daarnaast ben ik een aantal keer in de kliniek geweest met een aantal kinderen die we verdachten van TBC. Ze zijn hier bijzonder scheutig met antibiotica. Als een kind hoest en ze weten (nog) niet of er iets aan de hand is, krijg je een antibioticakuur mee. Die belanden dan hier nogal eens gewoon in de kast, anders was de helft van de kinderen al resistent geworden...

Om maar bij het thema van ‘bezoeken' te blijven, ik ben afgelopen maanden ook geregeld met 3 kinderen op bezoek geweest bij hun tante. Het is de bedoeling dat ze daar later gaan wonen en nu gaan ze dus elke week op bezoek om vertrouwd te raken met hun tante en de omgeving. De eerste keer dat ik bij dat huis kwam, dacht ik ‘wat een krot', maar als je er wat langer bent, lijkt het toch goed leefbaar. Het is ook superleuk om met de kinderen mee te gaan en te zien hoe ze steeds iets meer loskomen en enthousiaster reageren op hun tante en de andere huisgenoten. Als laatste ben ik ook vorige week meegeweest met het bezoek aan een kind, Juanice, dat een aantal maanden geleden het Goeie Hoop Huis heeft verlaten. Zij, een meisje van bijna twee jaar, is teruggegaan naar haar moeder. We hadden wat verontrustende berichten over haar gekregen en wilden zien hoe het met haar gaat. Ik had allerlei rampscenario's voor me, maar gelukkig viel het erg mee! Juanice was goed gegroeid, zag er schoon uit en leek gehecht aan haar moeder. Er was ook meer sociale controle en steun dan vroeger, omdat de moeder nu woont bij haar eigen moeder en stiefvader. Het was super fijn om dit te zien!

Tja, en dan ben ik ook nog op vakantie geweest natuurlijk. Eind november heb ik samen met Christel een week door Zuid Afrika gecrost. In Swaziland hebben we een bergwandeling gemaakt, een plaatselijke markt bezocht en de hoosbuien van het regenseizoen meegemaakt. In het Krugerpark hebben we grote aantallen impala's en olifanten gezien, veel giraffen en zebra's, redelijk wat neushoorns, buffels en nijlpaarden en een enkele krokodil, cheeta en leeuw. En dat allemaal vanuit ons eigen autootje. De tijd die we niet in de auto zaten, hebben we in het zwembad van de camping gezeten, want het was ontzettend warm. En in Soweto, een township van Johannesburg, hebben we een dag rondgelopen, ons verbaasd over de manier van leven en genoten van de vriendelijke mensen. Na acht dagen zijn we teruggevlogen naar Kaapstad, zwaar moe van de 3300 km lange weg die we achter ons hadden. Maar het was geweldig om allemaal te zien!

Ik vind het weer mooi geweest. Ik ben tenslotte ook al bijna terug; de rest van de verhalen komt dan wel :) Ik ga nog even mijn best doen om zo bruin mogelijk te worden. Het zou toch jammer zijn als het werk van afgelopen zes maanden er straks met één week af is ;)

Tot snel!

Jeannette