Dag allemaal!

Soms... word je wakker met een enorm goed idee. En vandaag was dat idee: ik ga weer eens een verhaal voor mijn weblog schrijven. Na een stilte van meer dan 2 maanden mag dat ook wel. tIs zo'n lange tijd geleden dat ik niet meer weet waar ik mijn verhaal beginnen moet. Afgelopen weken is hier veel gebeurd, maar weinig veranderd. De grootste twee veranderingen zijn de komst van 2 nieuwe meisjes en van een hangbuikzwijntje. De twee meisjes, zusjes van bijna 2 en 5 jaar, kwamen binnen met flinke hongerbuikjes. In het begin waren ze zo rustig en aandoenlijk schattig dat we zeiden dat deze twee nooit ondeugend zouden worden. Ondertussen zijn de buikjes aardig geslonken en zijn de twee behoorlijk ondeugend geworden

En het hangbuikzwijntje heeft de plaats ingenomen van onze 3 geiten. De geiten zijn een keer 's nachts het mikpunt geworden van een tweetal op hol geslagen honden en hebben deze aanval niet overleefd. Als troost voor de kinderen kwam het zwijntje de volgende dag aangelopen om asiel te vragen. De kinderen vinden haar geweldig en Boetie, een jochie van 3 jaar, loopt nu ook hele dagen te knorren.

Er had eigenlijk meer moeten veranderen hier. Twee weken geleden was de vertrekdatum van drie kinderen, 2 zusjes en een broertje. Ze zouden teruggaan naar hun vader. Eerst zouden ze ergens in oktober vertrekken. Het oudste meisje, 6 jaar, vroeg steeds wanneer het nu oktober was, want dan zou ze naar huis gaan! Ze had nog niet helemaal door dat oktober niet één tijdstip is, maar 30 dagen duurt. Uiteindelijk zouden ze echt gaan. 's Morgens alle tassen gepakt, kamers leeggeruimd en de mooiste kleren aangetrokken. Na een dag wachten belde eind van de middag de social worker om te zeggen dat het er die dag niet van zou komen. Ze had een vergadering. De volgende dag belde ze weer: de vader ontkende opeens dat hij de vader van het jongetje was en wilde hem dus niet terug. We hebben de kamers weer ingericht. Waarschijnlijk zitten de kinderen weer drie maanden langer bij ons en gaan ze geen van allen meer terug naar hun vader. Ze reageerden alledrie heel rustig en gelaten op het nieuws dat ze nog wat langer zouden blijven. Maar het moet enorm verwarrend voor hen zijn. Of ze zijn al meer gewend aan deze gang van zaken dan ik...

Vorige week ben ik twee dagen wezen kamperen met een meisje. Door haar zusje weten we dat ze sexueel misbruikt is door haar opa, maar zelf zwijgt ze er volledig over. We hoopten dat ze, als ze twee dagen de volle aandacht zou krijgen, ze wat opener zou durven worden. Deze doelstelling was een beetje te optimistisch. Maar ze heeft er wel van genoten! Gewoon in het huis krijg je als kind nooit zolang alle aandacht. Het was helaas geen echt zwemweer (en de tweede nacht zijn we bijna weggeregend), maar dat deed er niet eens zoveel toe. Meehelpen met eten koken, chips eten en cola drinken is ook geweldig.

Op de vrije zaterdagen hebben we in de afgelopen weken het Robbeneiland bezocht (waar Nelson Mandela en vele andere politieke gevangenen vast hebben gezeten), de Tafelberg bewonderd (en er vanaf geabseild

), een berg beklommen en aan het strand gezeten. In de winkels verschijnen hier, net als in Nederland denk ik, al allemaal kerstartikelen. De kinderen zijn ook al een keer naar een Christmas Party geweest dat door een middelbare school in de buurt georganiseerd werd. Compleet met kerstboom, kerstman en kerstcadeautjes. En dat terwijl het hier steeds warmer en zonniger wordt. Die combinatie levert toch steeds het gevoel op van ‘er klopt hier iets niet...'

Nu ik mijn verhaal nog een keer overlees: er klopt wel meer niet. Een hangbuikzwijntje in de geitenwei, met de naam Miss John; kinderen die nog hier zijn terwijl ze allang weg hadden moeten zijn; een jong kind dat zwaar beschadigd is door haar opa. Soms is het ‘er klopt iets niet'-gevoel ook handig. Als Noxolo 's morgens opeens uit zichzelf, zonder om hulp te vragen, haar bed keurig opmaakt, weet je dat ze in haar bed geplast heeft. En als Elise, een medevrijwilliger, geen reactie geeft op één of andere opmerking van mij, maar opeens zo'n zin heeft in een glas water, weet je dat je nat gegooid gaat worden. (Elise leest deze weblogs ook altijd, dus moet er ook wel iets over Elise gezegd worden

)

Iedereen succes met zijn of haar bezigheden! En wie teveel last krijgt van een winterdip, komt de kerstvakantie maar hier doorbrengen

Groet,

Jeannette